ในคติความเชื่อของพุทธศาสนาแบบทิเบต เรามักคุ้นเคยกับคำว่า บาร์โด ในฐานะห้วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านระหว่างความตายไปสู่การเกิดใหม่ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ภาวะกึ่งกลางนี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต หากแต่รวมถึงการเดินทางตลอดช่วงเวลาที่เรายังมีลมหายใจอยู่ด้วย
โอเชียน วอง นักเขียนเจ้าของรางวัลระดับโลก ได้หยิบยกแนวคิดเรื่องบาร์โดมาเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างสรรค์นวนิยายเรื่องล่าสุด The Emperor of Gladness โดยบอกเล่าเรื่องราวของ ไห่ ชายหนุ่มวัย 19 ปี ผู้กำลังเผชิญกับภาวะติดยาและยืนอยู่บนสะพานพร้อมตัดสินใจจบชีวิตลง ก่อนจะได้รับการฉุดรั้งจาก กราซินา หญิงชราผู้อพยพที่เผชิญกับภาวะสมองเสื่อมและบาดแผลทางใจจากสงคราม
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปรียบเสมือนการพยุงกันและกันในพื้นที่แห่งความเปราะบาง วองอธิบายว่าตัวเขาเองมองว่าทุกคนต่างกำลังใช้ชีวิตอยู่ใน ภาวะกึ่งกลาง หรือบาร์โดด้วยกันทั้งสิ้น มันคือพื้นที่ที่ไม่มีพื้นดินให้หยั่งถึง ซึ่งในสภาวะเช่นนี้ ความคิดและอารมณ์ของเรามักจะมีความโกลาหลและไร้ระเบียบมากกว่าปกติ
สำหรับวองเอง เขาได้สัมผัสกับภาวะบาร์โดอย่างลึกซึ้งผ่านการดูแลมารดามาเป็นเวลานาน ชีวิตของเขาในตอนนั้นผูกติดอยู่กับภาระหน้าที่ทางวัตถุ ความกังวลเรื่องการตั้งตัวให้มั่นคงเพื่อเป็นที่พึ่งให้มารดา กลายเป็นแรงผลักดันที่ซ่อนอยู่ในใจแม้เขาจะพยายามบอกตัวเองว่าต้องการเป็นเพียงนักเขียนที่มุ่งเน้นนวัตกรรมทางศิลปะก็ตาม
จนกระทั่งเมื่อมารดาจากไป สายใยทางกายภาพ ที่เคยผูกมัดเขาไว้ก็ถูกตัดขาด ในวินาทีนั้นเองที่วองรู้สึกว่าเขาก้าวเข้าสู่บาร์โดในเชิงสร้างสรรค์ เป็นช่วงเวลาที่ความกังวลเดิมหายไป และกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งคำถามว่า หลังจากนี้เขาจะเป็นอะไรได้บ้าง และเขาสามารถคิดสิ่งใดได้อีก
การเขียนนวนิยายเรื่องนี้จึงกลายเป็น วิธีการเยียวยา ความโศกเศร้าของเขา วองยอมรับว่าเขาใช้การเขียนเป็นดั่งภาวะกึ่งกลาง เป็นพื้นที่แห่งการไว้ทุกข์ที่ไร้จุดลงจอดที่แน่นอน เพื่อสำรวจความรู้สึกที่เขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ในโลกความจริง
เขายังเผยถึงการตีความที่น่าสนใจว่า ชีวิตของตัวละครอย่าง ไห่ อาจถูกมองได้หลายมิติ บ้างก็ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดคือภาพหลอนก่อนการเสียชีวิต หรือบางทีอาจจะเป็นภาวะบาร์โดในขณะที่เขาสิ้นลมไปแล้วจริงๆ โดยที่เรื่องราวทั้งหมดดำเนินไปในจิตใต้สำนึกของสถานะแห่งความตาย
วองไม่ได้มองว่า พุทธปรัชญา เป็นเพียงแค่ความเชื่อ แต่นำมาใช้เป็นโครงสร้างทางวรรณกรรม เขาหยิบยกคัมภีร์มรณธรรมแห่งทิเบตมาวางเคียงคู่กับวรรณกรรมคลาสสิก เพื่อชี้ให้เห็นว่าความลุ่มลึกของบทกวีและจินตภาพในคัมภีร์นั้นมีความงดงามไม่แพ้ผลงานระดับโลกเรื่องใด
แนวคิดสำคัญประการหนึ่งคือการที่มนุษย์เราเปรียบเสมือน ศิลปินผู้สร้างชีวิตของตัวเอง เรากำหนดวิถีทางผ่านการตัดสินใจในแต่ละย่างก้าว แต่น่าแปลกที่หลายครั้งเรามักจะมองไม่เห็นเส้นทางเหล่านั้นจนกระทั่งเราได้ผ่านจุดตัดของชีวิตไปไกลแล้ว
เมื่อถูกถามว่าเขาเคยเสียดายเส้นทางที่พลาดไปหรือไม่ วองยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเขาเองก็เคยพลาดโอกาสหลายครั้ง โดยเฉพาะในเรื่องของการทำความเข้าใจตัวตนและความหลากหลายทางเพศของตนเองในวัยเยาว์ ซึ่งความกลัวและความสับสนในตอนนั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งที่หล่อหลอมให้เขากลายมาเป็นศิลปินในวันนี้
การสำรวจภาวะบาร์โดจึงไม่ใช่การหนีจากความเป็นจริง แต่เป็นการเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอนด้วยมุมมองใหม่ หากเรามี ความตระหนักรู้ ที่มากพอ เราจะพบว่าในความโกลาหลของชีวิตนั้นมีโอกาสที่ซ่อนอยู่เสมอ
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่วองนำเสนอคือการเตือนให้เราเห็นว่า ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานะใด ทั้งในฐานะบุตร ผู้ดูแล หรือนักเขียน เราทุกคนต่างกำลังเดินทางผ่านรอยต่อของเวลา การยอมรับในความไม่เที่ยงแท้ของชีวิตอาจเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เราพบกับความสุขที่ยั่งยืนท่ามกลางความเปราะบางของโลกใบนี้