ในเช้าที่แสงแดดอ่อนทอดผ่านสถาปัตยกรรมอันวิจิตรของ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หรือ วัดโพธิ์ บรรยากาศโดยรอบดูสงบเงียบราวกับหยุดเวลาไว้ เพื่อเปิดโอกาสให้เราได้ย้อนกลับมาทบทวนสิ่งสำคัญที่สุด นั่นคือการหาจุดสมดุลระหว่างหน้าที่การงานและความสงบภายในใจ

ท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็ว หลายคนมักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า ในแต่ละวันที่ทุ่มเทแรงกายและแรงใจไปกับการทำงานนั้น ความพอดี ของชีวิตอยู่ที่ตรงไหน เรากำลังเดินสายกลางตามหลักพุทธศาสนา หรือกำลังเผลอไผลไปกับความคาดหวังที่ไม่มีวันสิ้นสุดกันแน่

พระราชปัญญาวชิรากร ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ได้เมตตาให้คติธรรมอันล้ำค่าสำหรับพุทธศาสนิกชน โดยเฉพาะในวันที่ต้องเผชิญกับภาระหน้าที่หนักอึ้ง ท่านชี้ให้เห็นว่าการทำงานเป็นสิ่งสำคัญ แต่ต้องไม่ลืมที่จะรักษาความสมดุลของชีวิตไว้ด้วย

ท่านเปรียบเปรยการทำงานเหมือนกับการเดินสายไฟ หากตึงเกินไปเส้นลวดก็อาจขาดผึง แต่หากหย่อนยานเกินไปกระแสไฟก็ไม่สามารถส่งผ่านไปได้ ความพอดีจึงไม่ใช่เรื่องของตัวเลขหรือเวลาที่ใช้ไปทั้งหมด แต่เป็นเรื่องของ ความตระหนักรู้ ในคุณค่าของงานและคุณค่าของชีวิต

การทำงานหนักไม่ใช่เรื่องผิด หากทำด้วยความตั้งใจและมีเป้าหมายที่ชัดเจน แต่สิ่งที่ต้องระวังคือการปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทางกายบั่นทอนความสุขทางใจจนเราสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปโดยไม่รู้ตัว

หลายครั้งที่เราเร่งรีบทำทุกอย่างให้สำเร็จโดยเร็ว จนละเลยช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน หรือแม้แต่การหยุดนิ่งเพื่อพิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว ซึ่งตามหลักธรรมแล้ว การหยุดนิ่งคือการ เติมพลัง ให้กับจิตใจที่อ่อนล้าได้ดีที่สุด

ท่านสอนให้เราลองสำรวจว่า ในแต่ละวันที่ผ่านไป เราได้ให้เวลาแก่ตัวเองบ้างหรือไม่ หรือเรากำลังฟังเสียงหัวใจตัวเองบ้างไหมว่ามันกำลังเรียกร้องหาความสงบ หรือกำลังแบกรับภาระที่เกินตัวเกินไป

ความพอดีในมุมมองของท่าน จึงหมายถึงการทำงานด้วย สติ ที่มั่นคง หากมีสติ เราจะรู้ว่าเมื่อไหร่ควรเร่งมือ และเมื่อไหร่ควรหยุดพัก เพื่อไม่ให้จิตใจต้องตกเป็นทาสของความวิตกกังวล

การนำหลักธรรมมาปรับใช้ในการทำงานไม่ใช่เรื่องไกลตัวหรือเป็นเรื่องของนักบวช แต่เป็นทักษะชีวิตที่ทุกคนฝึกฝนได้ เริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการรู้จัก ประมาณตน และวางแผนการทำงานให้สอดคล้องกับศักยภาพของร่างกายและจิตใจ

เมื่อเราเข้าใจคำว่าพอดีได้แล้ว เราจะพบว่าชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องของความสำเร็จหรือผลกำไร แต่ยังมีเรื่องของความสุขที่เกิดจากการได้เห็นตัวเองเติบโตไปพร้อมกับความสงบภายใน

ในวันพระอันเป็นมงคลนี้ เป็นโอกาสดีที่เราจะลองจัดระเบียบชีวิตใหม่ ไม่ใช่เพื่อหยุดทำงาน แต่เพื่อทำงานให้มีความสุขและมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยไม่ให้ชีวิตพังทลายลงเพราะความเหนื่อยล้าเพียงอย่างเดียว

การดำเนินชีวิตตามหลัก มัชฌิมาปฏิปทา หรือทางสายกลาง จึงเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการป้องกันความเครียดสะสม และช่วยให้เราก้าวข้ามผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปได้อย่างสง่างามและมั่นคง

ขอให้ทุกท่านได้ลองนำคติธรรมนี้ไปปรับใช้ เพื่อให้ในทุกๆ วันของการทำงาน เป็นวันที่เราได้ทั้งผลงานที่ดี และได้ทั้งใจที่เป็นสุขกลับคืนมาเป็นของขวัญให้กับตัวเอง

แม้โลกภายนอกจะวุ่นวายเพียงใด แต่หากเรามีเข็มทิศแห่งความพอดีอยู่ในใจ เราย่อมสามารถเดินไปบนเส้นทางชีวิตได้อย่างราบรื่น และพบกับความสงบสุขได้ในทุกสถานการณ์

สุดท้ายนี้ ความพอดีอาจไม่ใช่ปลายทางที่ตายตัว แต่เป็นการเดินทางที่เราต้องเรียนรู้และปรับจูนอยู่เสมอ เพื่อให้ชีวิตที่เหลืออยู่มีคุณภาพและมีความหมายในแบบที่ตัวเราเองเป็นผู้กำหนด